Selekcja rodziców

Standardowo, osobniki są kopiowane do pola rozmnażania (ang. mating pool) w taki sposób, że najlepsze osobniki mają dużą szansę znaleźć się tam w kilku egzemplarzach, a najgorsze - w ani jednym). Pole rozmnażania ma taki sam rozmiar jak populacja. Po losowym wyborze pary rodziców i krzyżowaniu, osobniki te są usuwane z pola. Działanie GA w dużej mierze zależy od sposobu, w jaki osobniki są wybierane do pola rozmnażania. Okazało się, że schemat, w którym wybór jest wprost proporcjonalny do czystej wartości dopasowania (zasada ruletki), nie zawsze zdaje egzamin.

Skalowanie dopasowania
W technice tej przyjmuje się, że stosunek szans na krzyżowanie najlepszego osobnika do średniej w populacji powinien wynosić 2:1. Osiągamy to przez odjęcie liczby=2*średnia-max od wartości funkcji dopasowania wszystkich osobników. Taka kompresja zróżnicowania dopasowania zmniejsza przedwczesną zbieżność, ale w przypadku, gdy mamy do czynienia tylko z jednym wybitnym osobnikiem, skalowanie zbyt spłaszcza zmodyfikowaną funkcję dopasowania, co pogarsza efektywność algorytmu.

Ranking dopasowania
Osobniki są sortowane wg czystych wartości funkcji, po czym reprodukcyjne dopasowania są przyporządkowywane zgodnie z tym rankingiem. Można to robić liniowo bądź ekspotencjalnie. Badania wykazują, że ta technika jest lepsza od skalowania, aczkolwiek zbyt różnicuje osobniki bliskie pod względem dopasowania.


Selekcja na zasadzie turnieju
W najprostszej wersji para osobników jest losowana z populacji; osobnik o lepszym dopasowaniu z tej dwójki jest kopiowany do pola rozmnażania. Turniej trwa aż do wypełnienia pola. Możliwa jest również wersja, w której „ściera się” ze sobą n losowo wybranych osobników. W turnieju probabilistycznym, z pary (lub n) wylosowanych osobników wygrywa lepszy z prawdopodobieństwem p e [0.5, 1.0]. Selekcja jest dużo łagodniejsza.